Drinking Lemonade

Ξυπνάς και καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι αλλού. Είσαι εδώ. Και πόσο μπερδεμένο είναι αυτό για κάποιον ανεξήγητο λόγο. Εισαι εδώ και είσαι εσύ. Εγκλωβισμένος μέσα σ’ αυτό το σώμα που τώρα κοιτάς και σου φαίνεται τόσο δικό σου. Τα δάχτυλα που σου έδωσε η προγιαγιά Σοφία και τα μάτια που κανείς δεν ξέρει από που πήραν τόση λάμψη και τα μαλλιά που θυμίζουν τον μπαμπά και τα χείλη που είναι μαμά και μπαμπάς μαζί και όλα αυτά να βγάζουν νόημα: εσένα.
Όλα είναι απλά. Ένα κλικ και αυτό που έχεις στο μυαλό σου γίνεται. Είναι ωραίο να σκέφτεσαι πως για να γίνει κάτι αρκεί να το αποφασίσεις. Συνήθως συμβαίνει αλλά όχι πάντα. Γιατί ακόμη και τ’ αστέρια που πέφτουν δεν ξέρουν που θα προσγειωθούν.

Ένα κοριτσάκι πολύ μικρό και πολύ πολύ όμορφο μου κλέβει την καρδιά. Την κοιτάζω και είναι τόσο μικρή που δεν το χωράει το μυαλό μου. Τα δάχτυλά της είναι σαν χρυσές χορδές ενός σπάνιου οργάνου.