Sunday's gone with the wind

Κάτι πολύ συγκεκριμένο συμβαίνει τις Κυριακές. Ο ήλιος στο Θησείο είναι λίγο πιο φωτεινός ή ο κόσμος είναι λίγο πιο χαρούμενος.

Το Σάββατο

Δε συνηθίζω να ξυπνάω νωρίς το Σάββατο. Ποτέ. Εκτός από τις χρονιές που έχω βάλει κάτι το πρωί (μάλλον μαζοχιστικά), έτσι για να με τιμωρήσω και να μειώσω τον χρόνο του Σαββατοκύριακου αισθητά. Να μειώσω την αίσθηση του Σαββάτου μάλλον παρά τον χρόνο του. Ωδείο ή μάθημα γαλλικών ή κάτι άλλο όπως γυμναστήριο. Το Σάββατο έχει μια ιδιάιτερη ενέργεια (καλύτερη κι απ'της Κυριακής - της μαγικής Κυριακής που τ άστρα όλα ευθυγραμμίζονται και στέλνουν χρυσόσκονη στα μάτια των ανθρώπων) που ξεχειλίζει στους δρόμους της πόλης.

Στο σημερινό πρωινό αμόκ εφημερίδων (ναι, θέλω και τα Νέα και την Ελευθεροτυπία και την Καθημερινή) ένας κύριος γύρω στα εβδομήντα με λευκά μαλλιά και γαλάζια μάτια, γεμάτος αξιοπρέπεια και μια γλύκα ενός άλλου καιρού, ρώτησε τον περιπτερά μου: Συγνώμη, απεργούν σήμερα οι τράπεζες; Γιατί είναι όλες κλειστές;

Είναι Σάββατο σήμερα! του απάντησε χαμογελώντας ο κυρ Πάνος.

Ο ηλικιωμένος αφού επεξεργάστηκε την πληροφορία για λίγα δευτερόλεπτα ντράπηκε και αναφώνησε: Ωωωω μα που βρίσκομαι εγώ;

Εγώ που ξέρω να ξεχωρίζω τις μέρες (τις περισσότερες φορές) έχω συχνά ακριβώς την ίδια απορία.

La Bohème

Τότε, την άνοιξη τα λεμόνια μύριζαν ανυπόφορα έντονα και χάραζαν τον έρωτα μέσα μου, γύρω μου, παντού. Σαν μια γιορτή ή μια κηδεία. Έτσι μύριζαν τα λεμόνια.

Τότε, κοίταζα τα μάτια του και κάτι γινόταν στον ενδιάμεσο αέρα μεταξύ μας. Σαν να κουνιόταν λίγο.

Τότε έπεφτα στα σκαλοπάτια της Ακαδημίας από την ένταση και τον πόλεμο.

Τότε, το τρόλευ ήταν μαγικό.

Τότε, ήταν σαν να παίζω σε ταινία.

Τότε, μπορούσα να πιστεύω στο παραμύθι μου.

Μία από μας*

Εμένα μου άρεσε το κείμενο της Ρίκας Βαγιάνη "Ένας από μας" παρόλο που δεν ξέρω αν τελικά η ίδια μ'αρέσει ή όχι. Έγραψε ένα κείμενο για τον Σωκράτη Γκιόλια και την έκραξαν όλοι. Μπορείτε να καταλάβετε γιατί αν το διαβάσετε. Αλλά σε σημερινό καινούριο κείμενο της στον ίδιο ιστότοπο του protagon δημοσιεύει ότι για το πρώτο κείμενο που ...έγραψε δέχτηκε απειλές: "Είχα πλήρη συναίσθηση των προσωπικών επιθέσεων που θα ακολουθούσαν- αυτή τη στιγμή, για παράδειγμα διαβάζω κάποιον που με συμβουλεύει «να κρυφτώ, γιατι είμαι μάνα», και άλλον ένα κύριο που με πληροφορεί ότι με «χαρά θ' ακούσει το μαντάτο μου» (το μαντάτο του θανάτου μου)".

Τρομάζω στο πόσο κοντά είμαστε εμείς οιάνθρωποι να δημιουργούμε ήρωες και αντι-ήρωες, αγίους και αλήτες, θεούς και διαβόλους. Η Ρίκα Βαγιάνη -και επαναλαμβάνω αμφιβάλλω για το αν συμφωνώ με πολλά από αυτά που πρεσβεύει- είναι μία φωνή, μία δημοσιογράφος, μία πένα. Ε λοιπόν όσο κι αν δεν συμφωνεί κανείς μαζί της οφείλει να την αφήσει να μιλάει.

Γιατί αλλιώς έχουμε να κάνουμε με στεγνή υποκρισία.

Συναισθηματική φυσική

Σκέφτηκα σήμερα το πρωί όπως ξύπνησα -ψέμα, όπως ήπια την δεύτερη γουλιά καφέ - πως οι άνθρωποι κουβαλάνε μια ποσότητα ηλεκτρισμού αλληλένδετη με των αγαπημένων τους. Όταν φεύγουν από τη ζωή και εσύ κοιμάσαι, το πρωί κάτι σου λείπει. Λες: να την θυμάμαι αυτήν τη μέρα. Να μην την ξεχάσω.

(Είναι η μέρα που έχασα τον ηλεκτρισμό του)

"Με μια κλωστή σε τυλίγω νύχτες που μόνος κοιμάμαι"

the Magnetic Fields- All my Little Words

All My Little Words

You are a splendid butterfly. It is your wings that make you beautiful. And I could make you fly away, but I could never make you stay. You said you were in love with me. Both of us know that is impossible. And I could make you rue the day, but I could never make you stay. Not for all the tea in China, not if I could sing like a bird, not for all North Carolina, not for all my little words. Not if I could write for you the sweetest song you ever heard. It doesn't matter what I do. Not for all my little words. Now that you've made me want to die, you tell me that you're unboyfriendable. And I make you pay and pay, but I could never make you stay.

Η Αθήνα και το νησί.

(photo by Savvas Argirou)

Μέσα στην Αθήνα νιώθω συχνά αυτόν τον εγκλωβισμό της μη κίνησης. Αλλάζω τρένα,μετρό, λεωφορεία, περπατάω πολύ και η περιοχή στην οποία κινούμαι είναι ουσιαστικά μόνο το κέντρο. Την ζούγκλα του κέντρου της Αθήνας θα τη συζητήσουμε μια άλλη φορά -όταν πεζοδρομηθούν Πανεπιστημίου/Βασιλίσσης Όλγας (η χαρά του τουρίστα) και μονοδρομηθούν Πατησίων και Αχαρνών(!) Μερικές φορές απλά η πόλη σου δεν σου φτάνει. Ή μάλλον δεν φτάνει σε μένα.

Θέλω όλες τις πόλεις του κόσμου. Το Λονδίνο (για το μετρό του και το vibe του) και την Νέα Υόρκη (κι ας μην έχω πάει ποτέ), την Βαρκελώνη και το Βέλγιο (αυτή η μουντάδα κάτι μου κάνει) και ακόμη όλες αυτές που δεν ξέρω και είμαι σίγουρη ότι έχουν κάτι να μου δείξουν.

Αλλά όταν με πιάνουν οι ανάποδες ακόμη και ένα νησί δεν με ενοχλεί καθόλου ως ιδέα. Έλα να πάμε στο νησί.

Ένας ταξιτζής μου είπε κάποτε: "Εσείς εδώ στην Αθήνα δεν ζείτε κοπέλα μου". Αμ ζούμε, πως δεν ζούμε. Σαν τους τρελούς. Εδώ είναι πιο πρωτόγονα από ότι στο νησί. Για προσπάθησε να οδηγήσεις στο Σύνταγμα, να περπατήσεις στην Μενάνδρου βράδυ - το δρόμο των μπαχαρικών (όλο στο δελτίο τύπου της Μπιρμπίλη γυρίζω)- ή να βγάλεις το μωρό με το καροτσάκι και θα δεις τον πολιτισμό. Εντάξει. Έχουμε σινεμά,θέατρα, φεστιβάλ, εικαστικά και καλλιτεχνικά καινούρια πράγματα...αλλά γύρω από τη διάσταση τους υπάρχει τόσος θόρυβος που χρειάζεται διπλός κόπος για να μη χαθούν κι αυτά από μπροστά σου.

Μερικές φορές απλά ταξιδεύεις σε μια φωτογραφία και λες στον εαυτό σου (ψέματα) ότι εκεί θα ήταν καλύτερα.