Σκέφτηκα σήμερα το πρωί όπως ξύπνησα -ψέμα, όπως ήπια την δεύτερη γουλιά καφέ - πως οι άνθρωποι κουβαλάνε μια ποσότητα ηλεκτρισμού αλληλένδετη με των αγαπημένων τους. Όταν φεύγουν από τη ζωή και εσύ κοιμάσαι, το πρωί κάτι σου λείπει. Λες: να την θυμάμαι αυτήν τη μέρα. Να μην την ξεχάσω.
(Είναι η μέρα που έχασα τον ηλεκτρισμό του)
"Με μια κλωστή σε τυλίγω νύχτες που μόνος κοιμάμαι"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου