Δε συνηθίζω να ξυπνάω νωρίς το Σάββατο. Ποτέ. Εκτός από τις χρονιές που έχω βάλει κάτι το πρωί (μάλλον μαζοχιστικά), έτσι για να με τιμωρήσω και να μειώσω τον χρόνο του Σαββατοκύριακου αισθητά. Να μειώσω την αίσθηση του Σαββάτου μάλλον παρά τον χρόνο του. Ωδείο ή μάθημα γαλλικών ή κάτι άλλο όπως γυμναστήριο. Το Σάββατο έχει μια ιδιάιτερη ενέργεια (καλύτερη κι απ'της Κυριακής - της μαγικής Κυριακής που τ άστρα όλα ευθυγραμμίζονται και στέλνουν χρυσόσκονη στα μάτια των ανθρώπων) που ξεχειλίζει στους δρόμους της πόλης.
Στο σημερινό πρωινό αμόκ εφημερίδων (ναι, θέλω και τα Νέα και την Ελευθεροτυπία και την Καθημερινή) ένας κύριος γύρω στα εβδομήντα με λευκά μαλλιά και γαλάζια μάτια, γεμάτος αξιοπρέπεια και μια γλύκα ενός άλλου καιρού, ρώτησε τον περιπτερά μου: Συγνώμη, απεργούν σήμερα οι τράπεζες; Γιατί είναι όλες κλειστές;
Είναι Σάββατο σήμερα! του απάντησε χαμογελώντας ο κυρ Πάνος.
Ο ηλικιωμένος αφού επεξεργάστηκε την πληροφορία για λίγα δευτερόλεπτα ντράπηκε και αναφώνησε: Ωωωω μα που βρίσκομαι εγώ;
Εγώ που ξέρω να ξεχωρίζω τις μέρες (τις περισσότερες φορές) έχω συχνά ακριβώς την ίδια απορία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου