La Bohème

Τότε, την άνοιξη τα λεμόνια μύριζαν ανυπόφορα έντονα και χάραζαν τον έρωτα μέσα μου, γύρω μου, παντού. Σαν μια γιορτή ή μια κηδεία. Έτσι μύριζαν τα λεμόνια.

Τότε, κοίταζα τα μάτια του και κάτι γινόταν στον ενδιάμεσο αέρα μεταξύ μας. Σαν να κουνιόταν λίγο.

Τότε έπεφτα στα σκαλοπάτια της Ακαδημίας από την ένταση και τον πόλεμο.

Τότε, το τρόλευ ήταν μαγικό.

Τότε, ήταν σαν να παίζω σε ταινία.

Τότε, μπορούσα να πιστεύω στο παραμύθι μου.