Για μια αυτοκτονια.

Όχι.

Όχι η ζωή και ο θάνατος δεν είναι δικά σου να αποφασίζεις τι θα κάνεις μ'αυτά.
'Οχι όταν έχεις τρία μικρά παιδιά. Όχι όταν το μυαλό σου κόβει σαν ξυράφι σαν το δικό σου και όχι όταν η ψυχή σου είναι τόσο μα τόσο προσεκτική. Προσεκτική ψυχή. Παρατηρούσε τα πάντα.

Γιατί στην Κωνσταντινούπολη; Γιατί εξαφανίστηκες για 20 μέρες; Τι ταξίδεψες; Τι είδες; Δεν ήταν το ταξίδι μοναχικό; Ή μήπως εδώ ήταν πιο μοναχικά και αποφάσισες να το δεις;

Ξύρισες το μουστάκι λέει πριν φύγεις. Αυτό το μουστάκι ήσουν εσύ. Εγωιστική σκέψη. Η δική μου. Και άφησες μια φωτογραφία ασπρόμαυρη πίσω έτσι σαν αέρας που θα φυσάει απαλά αλλά στο σαλόνι μου θα πιάνει θύελλα γύρω από το κάδρο.

Δεν θέλω να σκέφτομαι πόσο στοιχίζει κάθε μέρα σ'αυτήν την καθαρίστρια που άνοιξε το πρωί το δωμάτιο. Αλλά περισσότερο δεν θέλω να σκέφτομαι ότι μπορεί και να άλλαξες γνώμη όταν τα χάπια σε είχαν ήδη ζαλίσει.

Ελπίζω να έφυγες αλλιώς. Λέγοντας: "Αυτό είναι!"